INTERVIEWS

Interviews

Το nou-pou.gr μίλησε με τον πρώτο Έλληνα dj που συνεργάστηκε με τον Erick Morillo και μας απέδειξε ότι όταν αγαπάς αυτό που κάνεις τότε μπορεί να φτάσεις εκεί που δεν έχεις φανταστεί. [exclusive nou-pou dj set included]

Η αγάπη του Chris Child για την μουσική τον οδήγησε εκεί που δεν είχε καν ονειρευτεί

Τον συνάντησα στο Living στην Γλυφάδα. Είναι μέρη γνώριμα για εκείνον μιας και εκεί έχει το studio του αλλά και εκεί έχει γαλουχηθεί, αν και μεγάλωσε και ζει στον Άλιμο. Αφορμή για αυτή την συνάντηση ήταν η συνεργασία του με τον θρύλο της house μουσικής Erick Morillo αλλά τελικά καταλήξαμε να μιλήσουμε για πολλά περισσότερα από αυτό. Βλέπεις η αγάπη για κάτι σε κάνει να θες να μιλάς συνέχεια για αυτό και ο Chris πάνω από όλα αγαπά την μουσική, κάθε είδος της και σε κάθε μορφή της.  

Όσο διαβάζεις τις ωραίες ιστορίες που μας είπε ο Chris βάλε να παίζει το τρομερό dj set που έφτιαξε μόνο για το nou-pou.gr 

 “Μικρός έπαιρνα ένα χαρτζιλίκι που διοχετευόταν μόνο σε δίσκους. Φτάνοντας στην ηλικία των 15 χρονών έφτασα να έχω 2000 δίσκους. Οι πιο πολλοί ήταν μαύρη μουσική. Αυτό το πράγμα κάποια στιγμή γιγαντώθηκε και έκανα μια συνεργασία με τον Νίκο Βουρλιώτη και τον Γιώργο Πολυχρονίου-όπου με είχε χαρακτηρίσει παιδί φαινόμενο λόγω των γνώσεων που είχα πάνω στην μουσική”. 
 
Αν σου φαίνεται υπερβολικό όλο αυτό τότε άκου και αυτή την ιστορία. “Είναι αστείο ότι οι φίλοι μου μου λένε ότι είμαι δημοσιογράφος, με την έννοια ότι ξέρω τα πάντα για την μουσική. Είμαι άρρωστος με την μουσική. Προχθές φιλοξενούσαμε έναν ξένο, τον Regilio και του λέω ‘μπορείς να μου κάνεις ότι ερώτηση θες από το 1970 μέχρι σήμερα σχετικά με την μουσική και αν δεν την βρω σου κερνάω το φαγητό’. Και μου κάνει μια και του την απαντάω. Θέλω να σου πω με αυτή την ιστορία ότι είμαι πρώτα λάτρης της μουσικής. Έχω τεράστια συλλογή από την μετάβαση της house μουσικής. Ήταν πρώιμη disco που μετά βγήκε η εταιρεία West End και έγιναν τα πρώτα βήματα και δημιουργήθηκε το garage house στο Chicago”. Είναι μια πραγματική απόλαυση να ακούς έναν άνθρωπο που έχει πάθος με κάτι να σου μιλάει για αυτό και ο Chris φαίνεται ότι έχει μια αστείρευτη φλόγα για την μουσική που καίει μέσα του.   



 “Πάντα μάθαινα μόνος μου. Πήγαινα στα μαγαζιά και όταν άκουγα κάτι που δεν μου άρεσε, έλεγα τι πρέπει να αλλάξει. Και δεν το έλεγα απλά, αλλά το στήριζα. Κάποια στιγμή είχα πάει στο Sofa, και είχα πει στους ιδιοκτήτες του ότι ‘εγώ μια μέρα θα αγοράσω το μαγαζί’. Και μου λένε ‘καλά, έλα πρώτα να παίξεις και μετά βλέπουμε’. Ξεκίνησα μια Πέμπτη του 2005 στα 18 μου χρόνια”. Κάπως έτσι ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκε πίσω από τα decks. Η πρώτη από τις πολλές, όπως έδειξε η πορεία του. “Εκείνη την πρώτη φορά δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι θα γίνει κάτι τόσο επαγγελματικό όσο σήμερα”.
 



Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου έχει στο βιογραφικό του αρκετές επιτυχίες με μεγαλύτερη την πρόσφατη συνεργασία του με τον Erick Morillo, έναν θρύλο της house μουσικής. “Έστελνα κομμάτια σε εταιρείες συνέχεια. Είναι δύσκολο να σε εμπιστευτούν αφού πρέπει να έχεις ένα πλάνο διετίας. Φέτος που ήμουν στον Γιώργο Μαζωνάκη, ένα βράδυ μου έρχεται μια μελωδία και πηγαίνω στο στούντιο και το γράφω. Το πίστευα πάρα πολύ και το στέλνω στην εταιρεία του Erick Morillo, την Subliminal. Δεν μου είχαν απαντήσει για μερικούς μήνες μέχρι που μου ήρθε ένα e-mail το οποίο έλεγε ότι το κομμάτι τους άρεσε πάρα πολύ. Στην συνέχεια μου ήρθε και ένα δεύτερο e-mail από τον μάνατζερ του Erick Morillo που μου λέει ότι τους αρέσει το κομμάτι, αλλά πρέπει να μπει και ο Morillo μέσα. Κάπου εκεί πέταξα από την χαρά μου αφού ήταν σαν όνειρο αυτό που ζούσα. Αυτή την περίοδο είναι σε περιοδεία ο Erick Morillo και το κομμάτι έχει τρομερό feedback. Και για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό αφού με ένα κομμάτι που έχει το όνομά μου μέσα, έκανε το relaunch, για τα 20 χρόνια της η Subliminal. Συν το ότι ο Morillo βρίσκεται πίσω από το 60% των πιο γνωστών κομματιών αυτής της μουσικής. Επίσης είναι η πρώτη φορά που ο Erick Morillo που κάνει συνεργασία με Έλληνα καλλιτέχνη και θα αρχίσουν να γίνονται σιγά σιγά πράγματα και στο εξωτερικό”. 

Τον ρωτάω τι είναι αυτό που του έδωσε το μεγαλύτερο κίνητρο να συνεχίσει αυτή την δουλειά και να φτάσει σε τέτοιες επιτυχίες. “Με κινητοποίησε η δυσπιστία αλλά και η επιβράβευση των ανθρώπων. Ο Νίκος ο Μίχαλος με ανακάλυψε. Μου είχε πει να φτιάξω ένα cd με μιξαρισμένα κομμάτια για να παίζει στο Balux. Και εγώ έφτιαξα ένα μιξ με 80’s. Και έρχεται μια μέρα ο Νίκος και μου λέει, έρχεται κόσμος στο μαγαζί και ρωτάει για την μουσική που ακούγεται και θέλουν να αγοράσουν το cd. Ξεκινάς δουλειά. Τότε άρχισα να παίζω στο Balux, στο Babae, στο Galea. Σε μια περίοδο που έπρεπε να είσαι πάνω από 30 για να είσαι dj εγώ στα 21-22 έπαιζα resident σε αυτά τα μαγαζιά”. 



 Άκου κάτι ακόμα που δεν ξέρεις. Ο Chris Child έχει γράψει τους στίχους και την μουσική στην επιτυχία “Θυμάμαι” του Στέλιου Ρόκκου στον δίσκο που έγινε 5 φορές πλατινένιος, ενώ φέτος τον χειμώνα τον είδαμε στο πλευρό του Γιώργου Μαζωνάκη. Τον ρωτάω για αυτή την ενδιαφέρουσα συνεργασία. “Είχα πάει τον χειμώνα με τον Θοδωρή Τριανταφύλλου και έναν άλλον φίλο μου, ταξίδι στο Αμστερνταμ και το Βερολίνο. Ξυπνάω ένα πρωί στο Βερολίνο και γράφω κάτι στίχους σε μια εφημερίδα γερμανική. Και λέω “μακάρι να γνώριζα τον Μαζωνάκη, και να του έδινα τους στίχους” και αφήνω την εφημερίδα και πάω στο δωμάτιο. Μόλις προσγειώθηκα στην Αθήνα, χτύπησε το τηλέφωνό μου και μου λένε είμαστε από την ομάδα του Γιώργου Μαζωνάκη και θέλουμε να μιλήσουμε. Πάω την ίδια μέρα και μου λένε ότι ‘μιλήσαμε με πολύ κόσμο και όλοι ανάμεσα στις προτάσεις είχαν και το όνομά σου και θέλουμε να συνεργαστούμε’. Και έτσι ξεκίνησε η συνεργασία και ταιριάξαμε και με τον Μαζωνάκη γιατί είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Οι αντιδράσεις στην αρχή ήταν λίγο ιδιαίτερες. Μας κοίταγαν σαν παγωτό μερικές φορές. Εμείς είδαμε ενιαία έναν χώρο που είναι η νυχτερινή διασκέδαση και έγινε και ένας διάλογος μεταξύ των δύο κόσμων. Ήταν μία avant garde προσπάθεια που πήγε αρκετά καλά”.
 

 

Ο Chris έχει κάνει τόσα πολλά και είναι μόλις 30 χρονών για αυτό τον ρωτάω που φαντάζεται τον εαυτό του σε 5 χρόνια. “Σίγουρα θέλω να παίζω στο εξωτερικό, θέλω να παίξω στην Ιμπιζα που είναι το όνειρό μου. Μέχρι στιγμής ότι έχει συμβεί δεν τα είχα φανταστεί. Σπίτι μου έχω έναν πλατινένιο, η συνεργασία με τον Μαζωνάκη, τραγούδι με τον Morillo. Όταν όλα αυτά τα βλέπω από μακριά νιώθω γεμάτος. Είναι η παρακαταθήκη μου”. 
 
Τον ρωτάω τι είναι για εκείνον η μουσική και ποιο είναι το ένα κομμάτι που παίζει σχεδόν πάντα στα dj sets του. “Η μουσική είναιι ο καλύτερος τρόπος που μπορείς να επικοινωνησεις χωρίς λόγια και να πεις 2000 λέξεις. Μπορεί να σε κάνει να λυπηθείς, να χαρείς, να σκεφτείς, να σε κάνει σοφότερο, αλλά μπορεί να σε κάνει και πιο χαζό. Όσο για το κομμάτι….”. Το σκέφτηκε αρκετά και τελικά μου απάντησε “είναι πολλά αλλά αυτό που ξεχωρίζω είναι το Heroes του David Bowie”. 



 Η κουβέντα μετά πήγε στην νύχτα. Εκεί δουλεύει τόσα χρόνια, μέσα στην νύχτα έχει γαλουχηθεί. Αυτό που δεν γνωρίζεις όμως, είναι ότι αυτή είναι και η αγαπημένη του ώρα για να συνθέτει, να γράφει μουσική και να δημιουργεί. “Μου αρέσει η νύχτα, είμαι νυχτόβιος. Συναντάς ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους. Βρίσκεις ετερόκλιτο κοινό. Εγώ ήμουν πάντα βραδινός τύπος. Έφτιαξα στούντιο για να μπορώ να γράφω το βράδυ, αν και είχα ήδη στο σπίτι μου
 
O Chris Child δεν είναι άδικα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα και σίγουρα αυτό δεν είναι το ταβάνι του γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει ταβάνι σε αυτή την αγάπη που τρέφει για την μουσική. “Ο κάθε άνθρωπος είναι οι εικόνες του. Εμένα μου έχει μείνει στο μυαλό η εικόνα να παίρνω το 154 από την Δάφνη και πηγαίνω στο Metropolis για να αγοράσω δίσκους και να βλέπω ανθρώπους που τους θαυμάζω. Η αγάπη μου για την μουσική είναι σαν το εξπρες του μεσονυχτίου. Είμαι σαν φυλακισμένος, έχω αφιερώσει πάρα πολύ χρόνο, πάρα πολλούς ανθρώπους που μου έχουν πει ότι δεν μπορώ να το κάνω και του διαψεύδω κάθε φορά και πάρα πολλά πράγματα που κάποιος δεν θα έκανε”. 

 

Αν θες να τον ακούσεις μπορείς να το βρεις κάθε Πέμπτη στο W στην παραλιακή αλλά κάνει και περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Να περιμένεις σύντομα και τους 3 δίσκους [EP] που βγαίνουν.

Φωτογραφίες: Αγγελική Καλαμαρα

blog comments powered by Disqus