ΚΑΤΙ ΑΛΜΥΡΟ

Κάτι αλμυρό

Το πιο νόστιμο τυλιχτό της Αθήνας θα στο φτιάξει η κυρία Άννα στο μικρό ιστορικό της μαγαζί πίσω από τον Άγιο Νικόλαο. Και όχι, δεν είναι Ρωσίδα, αλλά Πόντια.

Ρωσίδες: Η αλήθεια για το (όχι τόσο πια) μυστικό σουβλάκι της Καλλιθέας

Πού πάει το μυαλό σου; Μιλάμε για το πιο τέλειο σουβλατζίδικο στα νότια. Και θα σου πω γιατί. Επειδή είναι πάρα πολύ απλό και προσιτό. Έχει αυτή την όμορφη καλτίλα, έχει μία ιδιοκτήτρια που θα μπορούσε να είναι θεία σου ας πούμε, έχει μία μυστική συνταγή και πελατεία τύπου γίνεται χαμός.

Θα πας από όποια περιοχή και αν μένεις για να δοκιμάσεις τα θαυματουργά σουβλάκια του. Και φεύγοντας θα πάρεις και πιροσκί. Δεν δικαιολογείσαι να μην το ξέρεις ακόμη τούτο εδώ το μαγαζί. Είναι τόσα χρόνια στην Καλλιθέα. Έλα να στο γνωρίσω καλύτερα.

Ας ξεκινήσουμε από κάτι βασικό. Ντιλίβερι δεν κάνουνε. «Δεν έχουμε τηλέφωνο, ποτέ δεν υπήρχε, τηλέφωνο έχουμε σπίτι μας, εδώ δεν χρειάζεται», μου λέει η κυρία - Άννα, που θα την δεις πίσω από πάγκο 12 ώρες τη μέρα, ω ναι. Άρα καταλαβαίνεις πως επιλογή δεν υπάρχει, πρέπει να πας από εκεί. Και καλά θα κάνεις, γιατί είναι πολύ συμπαθής και θα σε περιποιηθεί όσο κουρασμένη κι αν είναι.

Η ταμπέλα απ’ έξω γράφει «Σουβλάκια Πιροσκί» (δηλαδή ό,τι θα βρεις εδώ) και όχι Ρωσίδες, όπως έχει γίνει γνωστό από στόμα σε στόμα το μαγαζί. «Μας λένε έτσι, αλλά έχουμε ποντιακή καταγωγή» μου αποκαλύπτει, «το μαγαζί όμως το άνοιξαν δύο γυναίκες από το Καζακστάν και υπάρχει εδώ και 40 χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του ’60». Η Άννα το δούλευε μαζί με την αδελφή της την Σοφία από το 1990, μέχρι που εκείνη σταμάτησε. Ένας ακόμη λόγος για να πας είναι επειδή έχει πάει κόσμος και κοσμάκης, «έχουν έρθει ηθοποιοί, τραγουδιστές και υπουργοί», δεν θέλει να αναφέρουμε ονόματα, εγώ ξέρω αλλά θα τη σεβαστώ και δεν θα στο αποκαλύψω, ίσως στο αποκαλύψει και σένα όταν την επισκεφτείς.

Η τιμή για ένα σουβλάκι είναι 1,80, πολύ νορμάλ θα έλεγα, κάτι που τραβάει ακόμη περισσότερους πελάτες. Όχι όμως μόνο από τις γύρω περιοχές, ούτε καν μόνο από όλη την Αθήνα. «Έχουν έρθει να φάνε ακόμη και από Αυστραλία και από Αμερική. Και στην Αγγλία στέλναμε πακέτα με το αεροπλάνο για τα παιδιά που σπούδαζαν εκεί». Γουάου σκέφτομαι. Ετοιμάζομαι να παραγγείλω τρία τέσσερα για το σπίτι. «Παλιά έχει τύχει να παίρνουν μέχρι και 300 τη μέρα, τώρα έχει πέσει η δουλεία λόγω κρίσης». Όμως να σου πω κάτι, όσο ήμουν εκεί, μπήκανε και 15 άτομα, δεν το λες και λίγο. Χαμούλης βασικά. Πολλοί έκαναν την παραγγελία, έφευγαν και επέστρεφαν να τα πάρουν μετά από λίγο. Πάλι καλά δεν έπαιρνε πολλά ο καθένας. «Τα περισσότερα που έχει πάρει κάποιος είναι 10-15». Απορώ με το κουράγιο της και με την όρεξή της για τόοοση δουλειά.

Ρίχνω μια ματιά στα πιροσκί, έχει με πατάτα (ασύγκριτα καλύτερο από όλα για μένα), με τυρί και με κιμά. Α θα πάρω και από αυτά λέω. Και μετά αρχίζω να βγάζω φωτογραφίες. Συνεργάζεται παρά την κούρασή της. Ε, πρέπει να φύγω κάποια στιγμή, θα ξανάρθω όμως, μπας και την καταφέρω να μου πει την μυστική της συνταγή, ναι αυτή της κόκκινης σαλτσούλας που βάζει μέσα στα τυλιχτά διαμαντάκια της και τα κάνει τόσο γιάμι. Τα υπόλοιπα υλικά; Αλάδωτη πίτα, χοιρινό καλαμάκι (μόνο, δεν έχει γύρο), κρεμμυδάκι, ντομάτα, αλάτι και πιπέρι καυτερό. Απλά πράματα. Σε ένα χαρτί κολλημένο στον τοίχο γράφει ότι έχει και μπιφτέκι αλλά δεν φέρνει πια. Καλά, δεν θα σου χρειαστεί, μην ανησυχείς, θα σου φτάσουν και με το παραπάνω τα καλαμάκια. Και αυτό το χαρτί μαζί με μία εικόνα είναι όλα κι όλα όσα έχει κρεμασμένα. Την προηγούμενη φορά που είχα πάει μου είχε πει «Γράφουν για μας όλοι, μου φέρνουν αποκόμματα, δεν θέλω να τα κολλάω στον τοίχο, ντρέπομαι». Και γενικά ο χώρος δεν έχει τίποτα περιττό. Μόνο ό,τι της χρειάζεται για να ψήσει, λίγο τσίκνα και μυρωδιά που σου σπάει τη μύτη και σου ανοίγει κι άλλο την όρεξη. Μικροσκοπικό είναι ναι, αλλά γεμάτο νοστιμιά. Θα το βρεις σε ένα στενάκι πίσω από τον Άγιο Νικόλαο, σε μια γωνία. Βασικά μάθε πού ακριβώς είναι, γιατί θα θες να πηγαίνεις συνέχεια.

Ρωσίδες, Γρυπάρη & Αναγνωσταρά, Καλλιθέα

blog comments powered by Disqus