ΓΕΥΣΗ

Το Ελληνικό κρατάει τη φάση αληθινή

Το “Ελληνικό” στην Ιασωνίδου όχι μόνο κρατάει τη φάση αληθινή, αλλά και το σουβλάκι-μπιφτέκι στο απόλυτο επίπεδο γεύσης. Δίκαια μπαίνει στην κατηγορία “Old school” του αφιερώματός μας.

Βρίσκεται σε μια γωνιά στην Ιασωνίδου, εκεί όπου ενώνονται 4-5 περιοχές και 2-3 δήμοι. Το πραγματικά δύσκολο κομμάτι της περιοχής είναι να καταλάβεις αν βρίσκεται στο Ελληνικό, στην Άνω Γλυφάδα, στην Αργυρούπολη ή στα Σούρμενα. Όπως και να ‘χει θα τη λέμε “Ιασωνίδου” για να καταλαβαινόμαστε.

Στην Ιασωνίδου, λοιπόν, στο Νο40 (και Τριπόλεως γωνία) βρίσκεται εδώ και χρόνια το μαγαζί που κάνει το καλύτερο μπιφτέκι στην περιοχή και στα γειτονικά. Με τζατζίκι που είναι τζατζίκι, με πολύ καλά υλικά, λαδωμένη πίτα να γουστάρουμε και ένα μπιφτέκι που λιώνει στο στόμα. Είπαμε, το “Ελληνικό” δεν παίζει. Δεν προσαρμόζεται. Δεν ξέρει από σως, δεν ξέρει από το νεοσουβλακο-τρεντ με τις αλάδωτες πίτες και τα μη μου άπτου υλικά, δεν ξέρει καν από ντελίβερι.

Ακριβώς. Στο “Ελληνικό” δεν παίζει τηλεφωνική παραγγελία. Πας, παραγγέλνεις και τα παίρνεις στο χέρι. Απλά πράματα. Και σταράτα. Ούτε καν να κάτσεις δεν μπορείς, γιατί συνήθως τα 2-3 τραπεζάκια που βρίσκονται απ’ έξω είναι πιασμένα, ενώ μέσα υπάρχει ένας πάγκος όλος και όλος.

Το μαγαζί είναι ίδιο και απαράλλαχτο από τότε που άνοιξε το 1990. Φωτεινό, αλλά άσπρο. Καθαρό, αλλά όχι ζεστό. Εξάλλου, δεν θέλει να σε κρατήσει μέσα. Θέλει να έρθεις, να πάρεις την παραγγελία σου και να φύγεις.

Διάβασε που θα φας τα καλύτερα κεμπάπ στα νότια προάστια

Οπότε αν θέλεις να φας εξαιρετικό γύρο και το μπιφτέκι-σήμα κατατεθέν πρέπει να το επισκεφτείς και να περιμένεις καρτερικά στην ουρά. Ναι στην ουρά. Το “Ελληνικό” ήταν από τα πρώτα που τη λάνσαραν: κόσμος να σχηματίζει “φιδάκι” και να τυλίγει το πεζοδρόμιο περιμένοντας μια παραγγελία. Έτσι γινόταν παλιά, πριν δηλαδή γίνει το “σχίσμα” και ανοίξει λίγο πιο κάτω στον ίδιο δρόμο, εκ των έσω το “Σουβλατζίδικο”, έτσι γίνεται και τώρα.

Αλλά τι να κάνουμε. Το απόλυτο σουβλάκι με μπιφτέκι, θέλει θυσίες.