ΓΕΥΣΗ

Καλάμια, η ιστορική ψαροταβέρνα του 1947 στο Λαγονήσι

Μία ψαροταβέρνα που στέκει στο ίδιο σημείο από το 1947, προσφέρει μόνο φρέσκο ψάρι – με ξακουστό πιάτο μία απίστευτη γαριδομακαρονάδα- και έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές. Τι άλλο περιμένεις για να τρέξεις στο Λαγονήσι;

Στο 39ο χιλιόμετρο της Λεωφόρου Αθηνών – Σουνίου βρίσκεται μία ταμπέλα στο αριστερό σου χέρι που γράφει “Ταβέρνα Τα Καλάμια”. Το παράδοξο είναι ότι πρέπει να στρίψεις δεξιά και να κατέβεις την κατηφορίτσα για να φτάσεις μπροστά στο υπέροχο μπαλκόνι της ταβέρνας και να δεις την ταμπέλα που γράφει “Τα Καλάμια του Μπάρμπα Μιλτιάδη”. Στο ίδιο ακριβώς σημείο, με την ίδια ακριβώς φιλοσοφία και το ίδιο και απαράλλαχτο μεράκι λειτουργεί τούτη η ταβέρνα από το 1947 όταν και πρωτοάνοιξε.

Σήμερα τέσσερις γενιές μετά η ταβέρνα έχει παραμείνει στην οικογένεια και την λειτουργεί ο δισέγγονος του μπάρμπα Μιλτιάδη, ο Λευτέρης, ο οποίος πιστός στην παράδοση συνεχίζει το θεάρεστο έργο που προσφέρει η ταβέρνα. Για τον Λευτέρη η ταβέρνα δεν είναι απλά μια επιχείρηση. Είναι πάνω από όλα η διατήρηση της οικογενειακής παράδοσης και της ιστορίας που έχει γραφτεί μέσα σε αυτό το ζεστό και φιλόξενο περιβάλλον κάτω από το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Εμείς μιλήσαμε μαζί του για όλα αυτά και καταλάβαμε ότι αν θες να φας καλό, φρέσκο και ποιοτικό ψάρι με θέα – πιάτο την θάλασσα τότε πρέπει να τρέξεις για ‘Τα Καλάμια”.

Το μαγαζί πρώτη φορά λειτούργησε το 1947. Εμείς είμαστε τώρα η τέταρτη γενιά που το λειτουργούμε αφού το άνοιξε ο προ πάππους μου, μετά ανέλαβε ο παππούς μου, έπειτα ο πατέρας μου και τώρα εγώ. Προσπαθούμε να κρατάμε ακριβώς όσα μάθαμε από την προηγούμενη γενιά. Δεν αλλάζουμε σχεδόν τίποτα για να μείνει η ταβέρνα ίδια και απαράλλαχτη σε αυτό που προσφέρει αλλά πάνω από όλα σε αυτό που είναι τόσα χρόνια”.

Κοιτώντας τον χώρο μας πάνω από όλα σκεπτόμενος την τοποθεσία μου δημιουργήθηκε η περιέργεια πως και τόσα χρόνια πριν, όταν το Λαγονήσι δεν είχε τίποτα ένας άνθρωπος πήρε την απόφαση να ανοίξει μια ταβέρνα δίπλα στην θάλασσα “Εδώ κατέβαιναν από τα καλύβια οι ντόπιοι και παραθέριζαν. Κάνανε συνεστιάσεις, βαφτίσια και γάμους. Οι περισσότεροι ήταν βοσκοί και αναζητούσαν το ψάρι για την αλλαγή. Το μέρος ήταν ήταν γεμάτο καλαμιές και έφτιαχναν τότε καλύβια για να μένουν και για αυτό το ονόμασε ο παππούς έτσι. Αν δείτε τις φωτογραφίες θα καταλάβετε ότι το μέρος που τώρα μιλάμε είναι ίδιο και απαράλλαχτο”.

Και όντως κοιτάω τις φωτογραφίες που υπάρχουν στον τοίχο και το βασικό κομμάτι του μαγαζιού που είναι σήμερα η κουζίνα είναι ακριβώς το ίδιο. Τώρα πια έχει προστεθεί και η βεράντα με την υπέροχη θέα που σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε κάποιο κυκλαδίτικο νησί. Πάμε με τον Λευτέρη κοντά στις φωτογραφίες και μου τις εξηγεί μια προς μια. “Εδώ είναι ο προ πάππους μου με την προγιαγιά μου. Ετούτη εδώ είναι η πρώτη φωτογραφία του μαγαζιού το 1947. Το 63 είναι προ πάππους, το 71 είναι ο παππούς και οι υπόλοιπες είναι από διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις που λάμβαναν χώρα στο μαγαζί τότε”.Όση ώρα μιλάμε μου έχουν σπάσει την μύτη οι μυρωδιές που έρχονται από την κουζίνα. Μεθυστικές, μοναδικές θυμίζουν θάλασσα.

 “Είμαστε καθαρή ψαροταβέρνα. Συνεργαζόμαστε κατά αποκλειστικότητα με τέσσερα καΐκια τα οποία δουλεύουν μόνο για μας. Ένα στο Πόρτο Ράφτη, ένα στο Λαύριο και δύο στην Παλαιά Φώκαια. Καιρού επιτρέποντος έχουμε πάντα φρέσκο ψάρι. Αν ο καιρός δεν το επιτρέπει δεν σερβίρουμε ούτε ιχθυοτροφείου, ούτε εισαγωγής, ούτε τίποτα άλλο. Δεν μπαίνουν καν στο μαγαζί. Ότι μου βγάλουν τα καΐκια αυτά έχω”.

Και με πήρε να μου δείξει την ψαριά που του έφεραν τα καΐκια αυτές τις ημέρες. Όλα τους έμοιαζαν σχεδόν ζωντανά και λαχταριστά, έτοιμα να φτάσουν στο πιάτο σου με περίσσια γεύση.“Πέρα από το ψάρι το φρέσκο, ένα ιδιαίτερο πιάτο είναι η γαριδομακαρονάδα που την φτιάχνει η μητέρα μου η κυρία Αθηνά. Επίσης το καλαμάρι το γεμιστό είναι πολύ αγαπητό από τους πελάτες μας, μαζί με τις καραβιδοουρές οι οποίες όταν υπάρχουν στο μαγαζί γίνονται ανάρπαστες”. Και πράγματι όσο είχα καθίσει με τον Λευτέρη έβλεπα καλαμάρι και καραβιδοουρές σχεδόν σε όλες τις παραγγελίες. “Τα κρασιά είναι από τα μεσόγεια για να στηρίξουμε και την τοπική κοινωνία. Προσφέρουμε μόνο ελληνικές ετικέτες και έχουμε και κρασί χύμα”.

Όλα αυτά σε μια από τις πρώτες ταβέρνες που άνοιξαν στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής που κοιτάει Αργοσαρωνικό. Τόση ιστορία να συνδυάζεται με τόσο μεράκι και αγάπη για την ποιότητα και τα φρέσκα προϊόντα πολύ δύσκολα βρίσκεις. Βλέπεις αυτές είναι οι αξίες που έχουν μεταδοθεί από γενιά σε γενιά τόσα χρόνια και κρατάνε ζωντανά “Τα Καλάμια”. Κι όπως έλεγε ο παππούς μια παροιμία: «Να φας κεφάλι από φαγκρί, της συναγρίδας μέση, φάε τα χείλη του ροφού, και πες μου τι σ’ αρέσει».