INTERVIEWS

Τι κάνει κάθε πρωί στις έξι ο Θανάσης Αλευράς στη μαρίνα Αλίμου;

Ο ηθοποιός μίλησε για τη ζωή του στα νότια, τις προπονήσεις του δίπλα στη θάλασσα και εξήγησε γιατί ο φετινός του ρόλος ήταν κλεισμένος επί 20 χρόνια μέσα στο συρτάρι.

Με το Θανάση Αλευρά δίνουμε ραντεβού στο καμαρίνι του στο θέατρο Λαμπέτη δυόμισι ώρες πριν την παράσταση. Φέτος, ο ταλαντούχος ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Το έπος της Μαλάμως» ανεβάζοντας ακόμα ψηλότερα τον πήχη.

Η μεταμφίεση του σε Μαλάμω είναι απαιτητική εξωτερικά και εσωτερικά. Όσα χρόνια γνωρίζω τον Θανάση (την περασμένη χρονιά συμπληρώσαμε τα δέκα) ποτέ δεν τον έχω δει σε μια «εύκολη» παράσταση. Πρόζα, τραγούδι, σωματικό θέατρο όλα περιπλέκονται στο κείμενο. Κι εκείνος ξέρει πώς να ανταπεξέλθετε κερδίζοντας το πιο ζεστό χειροκρότημα.

Αλήθεια, πως προέκυψε η «Μαλάμω»; «Ο συγγραφέας ξεκίνησε να γράφει αυτή την ιστορία από τα μαθητικά του χρόνια. Μάλιστα, είχε σκεφτεί πως αν ποτέ ανέβαινε στο θέατρο θα ήθελε να παιχτεί από αντρικό θίασο. Όμως, δεν είχε τολμήσει ποτέ να δώσει το κείμενο του κι έτσι η Μαλάμω για είκοσι χρόνια παρέμενε κλεισμένη στο συρτάρι του. Με το Νίκο γνωρίστηκα στο Ξυλόκαστρο όταν ήμουν περιοδεία με την παράσταση «Μάνα θα πάω στο Χόλυγουντ». Μου έδωσε το κείμενο να το διαβάσω μέσα από την κοινή μας φίλη, Κωνσταντίνα Μιχαήλ. Διάβασα τις πρώτες 60 σελίδες, γέλασα πάρα πολύ αλλά μετά έμπλεξα με άλλα πράγματα και το είχα αφήσει στο τραπέζι του σπιτιού μου για 6 μήνες. Όταν με κάλεσε ο κύριος Παναγιωτάκης και η κυρία Κούρκουλα για να συζητήσουμε τι μπορούμε να κάνουμε στο θέατρο τη φετινή σεζόν ήμουν σίγουρος πως το κείμενο που ήταν 6 μήνες  μπροστά μου ήθελε να μου δηλώσει την παρουσία του. Πιστεύω πως ήταν η ώρα της Μαλάμως μετά από 20 χρόνια να βγει από το συρτάρι που ήταν φυλακισμένη και να τη δει ο κόσμος. Φαίνεται πως περίμενε εμένα για να δικαιωθεί η Μαλάμω» μου απαντάει ο Θανάσης, ενώ ταυτόχρονα περιποιείται τις περούκες του.

Στην παράσταση παίζουν 12 άντρες  ακολουθώντας τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ελένης Γκασούκα. «Η Ελένη είναι η προπονήτρια της ζωής μου. Γνωριστήκαμε πρώτη φορά στην Ολυμπιάδα, το 2004, που χορογράφησε τη τελετή λήξης και εγώ ήμουν leader σε μια ομάδα που διδάσκαμε τους εθελοντές.  Με κάποιους ανθρώπους συναντιέσαι για να κάνετε ωραία πράγματα» λέει με ενθουσιασμό ο ηθοποιός.

Μάλιστα μέσα από την παράσταση «Ήρωες» που έγραψε και σκηνοθέτησε η Ελένη Γκασούκα ο Θανάσης τιμήθηκε με το βραβείο «Δημήτρης Χορν» όπου δόθηκε πρώτη φορά σε ηθοποιό για ρόλο σε επιθεώρηση. «Το βραβείο μου έδωσε μεγάλη χαρά και ακόμα το έχω σα φυλακτό. Πράγματι είναι μεγάλη επιβεβαίωση. Εμείς οι ηθοποιοί θέλουμε να ακούσουμε ένα μπράβο κι έτσι ακριβώς το δέχτηκα και το κουβαλάω, σαν ένα μεγάλο μπράβο. Στις δύσκολες στιγμές που κουραζόμαστε και πέφτουμε ηθικά πάντα το έχω στο μυαλό μου. Ήταν η αφετηρία μου» θυμάται με χαρά.

Φέτος ο ηθοποιός ανέβηκε ένα επίπεδο παραπάνω, καθώς είναι πρωταγωνιστής σε ένα από τα πιο μεγάλα αθηναϊκά θέατρα. Κι επειδή γνωρίζω πολύ καλά την πορεία του δεν ήταν έκπληξη, αλλά άργησε να συμβεί. «Είμαι 39. Ήρθε στην ώρα του. Νωρίτερα δεν ήμουν, σίγουρα, έτοιμος. Ως γνήσιος Δίδυμος με τις ευθύνες δεν τα πάω πολύ καλά. Θα ήθελα μια ζωή να είμαι στον αέρα.  Είμαι πειθαρχημένος πάνω στην σκηνή γιατί έτσι έμαθα το θέατρο και από τους δασκάλους μου στο Θέατρο Τέχνης» σχολιάζει.

Πότε κατάλαβε πως θέλει να γίνει ηθοποιός; «Σχεδόν από πάντα! Σαν να ήρθα να κάνω αυτό. Δεν ξέρω τι χρωστούσα από προηγούμενες ζωές και πάνω σε τι ήθελα εγώ να εργαστώ μέσα από το θέατρο, αλλά από πάντα είχα στο μυαλό μου να γίνω ηθοποιός χωρίς να έχω ιδέα τι σημαίνει αυτό. Μεγαλώνοντας νόμιζα πως θέατρο είναι να κάνεις τον άλλο να γελάει γιατί είμαι παιδί της επιθεώρησης και της βιντεοκασέτας.  Εκεί στα τέλη του 80 αρχές 90 έβλεπα τον Στάθη Ψάλτη, τον Σωτήρη Μουστάκα, το Νίκο Ρίζο που έρχονταν να παίξουν επιθεωρήσεις στα Γιάννενα όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Από την άλλη έχουμε και το θέατρο Δωδώνης όπου είχα παρακολουθήσει παραστάσεις με το Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τη Λυδία Κονιόρδου. Αγάπησα πολύ το θέατρο. Με τα είδη του θεάτρου δεν τα πήγα ποτέ καλά γιατί μου άρεσαν όλα και ήθελα να τα δοκιμάσω» εξηγεί.

Όση ώρα μιλάμε ο Θανάσης ετοιμάζεται να μπει στη «Μαλάμω». Έχει χτενίσει τις περούκες του και σειρά έχει το μακιγιάζ. «Έρχομαι δύο ώρες νωρίτερα να χτενίσω τα μαλλιά μου, να κάνω πλεξούδες, να βαφτώ, να κάνω ζέσταμα. Επενδύω πολύ πάνω στις ανάγκες του κάθε ρόλου και όσα δίνω μου επιστρέφονται διπλά και τριπλά».

Εδώ και οχτώ χρόνια έχει αφήσει το κέντρο της Αθήνας και ζει στον Άλιμο. Πως αποφάσισε από τα Εξάρχεια να μετακομίσει στα νότια; «Καιγόμουν κυριολεκτικά. Από εκείνη την εποχή που συνέβη το περιστατικό με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο άρχισαν τα Εξάρχεια να μαυρίζουν. Θυμάμαι τότε είχα πάρει το αυτοκίνητο μου και μια καλή μου φίλη είχε αγοράσει σπίτι στον Άλιμο, όπου μου πρότεινε να νοικιάσω το ένα διαμέρισμα. Εγώ μέχρι τότε δεν ήξερα που πέφτει ο Άλιμος. Όταν είδα το σπίτι το ερωτεύτηκα και τώρα απολαμβάνω πολύ που μένω στην συγκεκριμένη περιοχή και περπατάω δίπλα στη θάλασσα. Μάλιστα ξεκίνησα προπονήσεις. Στην εφηβεία μου έκανα δύο χρόνια πρωταθλητισμό: ήμουν δρομέας. Τα άφησα όταν ξεκίνησα να εργάζομαι στο θέατρο –όλες μου οι παραστάσεις είναι ένας ατελείωτος μαραθώνιος. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να εκμεταλλευτώ που έχω τη θάλασσα δίπλα μου και ξεκίνησα προπονήσεις. Μου χαρίζει ευεξία, το σώμα μου είναι υγιές, έχω περισσότερη ενέργεια και νιώθω καλύτερα. Πολλές φορές απορρίπτω άλλα πράγματα για να πάω για τρέξιμο».

Ποιες είναι οι αγαπημένες του διαδρομές; «Το καλοκαίρι ξυπνάω στις 5.30 για να πάω για προπόνηση. Όταν τρέχω 10 χιλιόμετρα πηγαίνω από την μαρίνα Αλίμου στη μαρίνα Φλοίσβου και επιστρέφω. Όταν θέλω να κάνω πάνω από 15χιλιόμετρα αφήνω το αυτοκίνητο στη Γλυφάδα πάω Καβούρι, συνεχίζω μέχρι τον Αστέρα και επιστρέφω πίσω. Νιώθω μεγάλη ευτυχία όταν ολοκληρώνω τη διαδρομή. Ξεκινάει τόσο ωραία η ημέρα μου. Πραγματικά είναι μια απόφαση, μετά το απολαμβάνεις, νιώθεις δύναμη και γεμίζεις ενέργεια. Είναι τόσο όμορφο να τρέχεις δίπλα στη θάλασσα και ειδικά τώρα που δεν έχει κόσμο είναι φανταστικά».

Τι του αρέσει στα νότια; «Όλα είναι μαζεμένα, είναι πιο οικογενειακά. Έχω και τον κήπο μου όπου πλέον τρώω λεμόνια και πορτοκάλια. Έχω πρασινάδα στην αυλή μου, φυτεύω, σκαλίζω.Τα χρόνια που ζούσα στο κέντρο μου είχε λείψει η επαφή με τη φύση γιατί εγώ μεγάλωσα στην επαρχία. Η πόλη μου αρέσει γιατί κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, αλλά η ζωή στην Αθήνα ποτέ δεν με γοήτευσε. Ούτε τα πρώτα χρόνια που ήρθα. Δεν μου αρέσει η μεγάλη πόλη για την καθημερινότητα μου για αυτό όταν δεν έχω θέατρο τα μαζεύω και φεύγω. Από τα αγαπημένα μου μέρη είναι η Κύθνος, την έχω ερωτευτεί και θέλω κάποτε να μείνω εκεί».

Λίγο πριν τον αφήσω ο Θανάσης έχει πάρει τη μορφή της Μαλάμως. Δεν μπορώ να μην τον ρωτήσω αν τα όνειρα του έχουν γίνει πραγματικότητα. «Εγώ το μεγάλο μου όνειρο να γίνω ηθοποιός το έκανα!Τελείωσα με αυτό. Πλέον έχουν μπει άλλα όνειρα σε εφαρμογή. Ήρθα από τα Γιάννενα στην Αθήνα, έγινα ηθοποιός . Πάμε για άλλα τώρα…»