SOUTH STORIES

Μαρίδα, η ιστορική ψαροταβέρνα του 1930 στα Λεγραινά

Το μόνο πράγμα που είναι καλύτερο από το φρέσκο ψάρι της, είναι οι φοβερές ιστορίες που θα ακούσεις από τους φιλόξενους ιδιοκτήτες της.

Είναι μοναδικό συναίσθημα να ανακαλύπτεις από μικρές μικρές ιστορίες το τι κρύβει η κάθε περιοχή. Ακούς την αφήγηση και αν κλείσεις τα μάτια θα αρχίσουν να εξαφανίζονται σπίτια και να εμφανίζονται καλύβες και πολλά γέλια. Αυτό ακριβώς έπαθα όταν συνάντησα τον κύριο Αντώνη στην Μαρίδα και που αφηγήθηκε ιστορίες για την ταβέρνα αλλά και για ολόκληρη την περιοχή.


Δεν υπάρχει άνθρωπος που να πηγαίνει για μπάνιο προς το Σούνιο και να μην ξέρει την Μαρίδα. Στέκει στο ίδιο σημείο αγέρωχη από το 1930 και αποτελεί θεματοφύλακα για το καλό ψάρι αλλά και για την ιστορία της περιοχής. Εμείς μιλήσαμε με τον κύριο Αντώνη Ζαγουρή ο οποίος αποτελεί την τρίτη γενιά της οικογένειας που άνοιξε το μαγαζί το μακρινό 1930.

Το 1930 άνοιξε ο προπάππους μου στον ίδιο ακριβώς χώρο το μαγαζί. Εδώ ερχόντουσαν οι κυνηγοί και, όταν είχε μια απεργία στα Λαυρεωτικά, ήρθε ο παππούς μου και άνοιξε την Μαρίδα. Ήταν σαν καφενείο με λίγα πράγματα στο τηγάνι, ενώ οι κυνηγοί κατασκήνωναν τριγύρω

‘Η οικογένεια μου ήρθε και έμεινε μόνιμα εδώ από το 1950 και από τότε έχουμε δει όλη την ιστορία της περιοχής”.


Οση ώρα μιλούσαμε ο κυριος Αντώνης χαιρετούσε κόσμο που ερχόταν στο μαγαζί για να φάει μετά το μπάνιο. Τους ήξερε όλους, έναν προς έναν.

Είναι σημείο αναφοράς η Μαρίδα. Όλοι ξέρουν ότι εδώ θα βρούνε ψαρικά, ψάρια φρέσκα τα οποία τα προμηθευόμαστε από ανεμότρατες και καΐκια από το Λαύριο

”Ευτυχώς λόγω του ονόματος που έχουμε χτίσει έχει δουλειά και τον χειμώνα. Οι σπεσιαλιτέ μας είναι οι γαρίδες σαναγάκι, η σουπιά με το μελάνι και φυσικά το μαριδάκι μας”.

Εκείνη την στιγμή βγαίνουν δύο κορίτσια από την κουζίνα και του λένε “Μπαμπά έλα να σε ρωτήσω κάτι”. Και εκεί κατάλαβα ότι η Μαρίδα έχει τεράστιο παρελθόν αλλά ευτυχώς έχει και μέλλον.


“Εγώ είμαι γεννημένος το 1963 και μεγάλωσα εδώ μέσα. Τα Λεγραινά τότε είχαν τα πάντα. Το 70, 75 είχε πάρα πολύ κίνηση. Γιατί δεν πήγαινε ο κόσμος στα νησιά και οι Αθηναίοι έρχονταν εδώ ενώ οι ξένοι επειδή δεν υπήρχαν τα τσάρτερ και κάθονταν στην Αθήνα για δύο τρεις μέρες. Επίσης παλιά είχε δέκα ξενοδοχεία η περιοχή και έτσι είχαμε πολύ κόσμο. Τώρα έχουν μείνει μόνο δύο αλλά από ότι φαίνεται θα  αναπτυχθεί ξανά η περιοχή και θα ανοίξουν και άλλα”

“Από την περιοχή έχουν περάσει πάρα πολλοί. Ο Ωνάσης, ο Τσώρτσιλ, η Κάλας. Ερχόταν το Χριστίνα και είχε ξαναέρθει πάλι στο Σούνιο πρόσφατα επειδή κάνει τις παλιές διαδρομές πια”.

Μας έχει συνεπάρει η κουβέντα όταν ο κύριος Αντώνης μου βάζει να δω ένα βίντεο με μία γιαγιά που του μιλάει. Εκείνη πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο μαγαζί, μαζί με τον μπάρμπα Αντρέα, τον πατέρα του κυρίου Αντώνη.

Ερχόταν κάθε σαββατοκύριακο καραβάκι από τον Πειραιά με κυνηγούς. Φτιάχναμε έναν λόφο για να βάλουμε φωτιά να βλέπουν οι κυνηγοί να σταματήσουν με το καραβάκι στην σκάλα. Έτσι καταλάβαιναν και έρχονταν γιατί τότε δεν υπήρχε ο δρόμος

‘Εμείς ερχόμασταν και καθόμασταν ένα μήνα ολόκληρο το καλοκαίρι. Τρεις οικογένειες ερχόμασταν εδώ. Μόλις μας έβλεπε ο Ζαγουρής πέταγε από την χαρά του”.


Όση ώρα μιλάγαμε, ο κόσμος αυξανόταν όλο και πιο πολύ. Τα πιάτα έβγαιναν συνεχώς από την κουζίνα και σε κάθε γωνιά καταλάβαινες ότι η ιστορία αυτού του μέρους είναι πάρα πολύ βαριά.

Ο κύριος Αντώνης μου ζήτησε να ξανα περάσω το Φθινόπωρο για να πάμε βόλτα στην περιοχή και να μου μιλήσει για όλη την ιστορία της και να μου δείξει με κάθε λεπτομέρεια το πως εξελίχθηκε. Δώσαμε τα χέρια και το ραντεβού είναι σίγουρο. Άλλωστε σίγουρα θα περάσουμε ξανά από την Μαρίδα και θα κάτσουμε για φαγητό σύντομα.